علمی-فرهنگی-آموزشی-شخصی
حتماً در هنگام قرائت قرآن كريم با حروفي مانند ( م ـ لا ـ ج و ...) كه روي بعضي از كلمات قرار داده شده است برخورد كرده ايد . اين حروف علائمي هستند كه قاريان قرآن را به محلهاي وقف و ابتدا راهنمايي مي كنند .

محل وقف : محل مناسبي است كه قاري قرآن تلاوت خود را به طور موقت قطع نموده و تجديد نفس مي نمايد .

محل ابتدا : محل مناسبي است كه قاري قرآن تلاوت خود را از آن محل ابتدا مي كند .

در اين درس با علائم وقف آشنا مي شويد .

م : وقف لازم ، اين علامت بيانگر آن است كه وقف ، حتماً بايد انجام شود و از بعد از آن شروع به تلاوت نمود .

لا : وقف ممنوع ، اين علامت بيانگر آن است كه نبايد وقف نمود ؛ اما آخر آيه وقف به آن بلا مانع است .

ط : وقف مطلق ، اين علامت بيانگر آن است كه وقف به آن نيكوست و از بعد آن مي توان شروع نمود .

ج : وقف جايز ، اين علامت بيانگر آن است كه وقف و وصل آن بلا مانع است و از بعد آن مي توان شروع نمود .

قلي : اين علامت بيانگر آن است كه وقف بهتر است و از بعد آن مي توان شروع كرد .

صلي : اين علامت بيانگر آن است كه وصل بهتر است ؛ اما وقف نيز بلا مانع است .

ز : وقف مجوَّز ، اين علامت بيانگر آن است كه وقف بلا مانع است ؛ اما براي شروع بهتر است از قبل آن ابتدا نمود .

ص : وقف مرخص ، اين علامت در آياتي بكار مي رود كه كلام طولاني است ؛ و عبارات از حيث معنا به يكديگر مرتبط مي باشند لذا به علت كمي نفس مي توان در اين محل وقف نمود و بعضاً از بعد آن نيز ابتداء كرد .

ض : وقف معانقه ، وقف بر يكي از آن دو جايز است .

در ژناه قرآن ژیروز و سعادت مند باشید .

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم مهر 1389ساعت 23:58  توسط مهدی سلمانی  |